شروع تازه

شاید غم وجود من گفتنی نباشد.اما اینجا تلاش میکنم حدودی از آن را به تصویر بکشم. نه از این جهت که خیلی مهم هستم یا اینکه غم تازه ایست و میتواند برای روانشناسان مورد مطالعه قرار بگیرد...نه.من تمام تلاشم این است که غمی تصویر کنم که گر چه هزاران بار در طول تاریخ امده و رفته است اما این من باشم که انرا میگیرم،خفه اش میکنم و به دوری می اندازمش...
بدترین حالت این است که فریاد بزنی و هیچکس آنرا نشنود.وقتی خودت هم میفهمی که کسی نمیشنودت، کم کم بی خیال میشوی...و فراموش میکنی که روزی دوستان ذهنی داشتی که همیشه تو را در برمیگرفته اند و حالا رهایت کرده اند...
میخواهم در این وبلاگ از آنها بگویم